Zijn wij als ouders een team?

Voor de geboorte van je kindje heb je vrijwel allemaal wel een idee over de opvoeding die je wilt gaan hanteren. Helaas wordt geen enkele baby geboren met een gebruikershandleiding in de hand en zul je al heel snel ondervinden dat opvoeden iets is dat je simpelweg gaandeweg zult leren. Je doet concessies op vlakken waarvan je in eerste instantie nog dacht heel consequent te zullen blijven, en bent juist weer strenger dan verwacht op andere vlakken. Wat voor moeder ben ik, en vorm ik samen met Rogier een team?

Samengesteld gezin
Wij zijn een samengesteld gezin, waarbij ik al een kindje had uit een eerdere relatie. Toen Rogier mij leerde kennen heeft hij er heel bewust voor gekozen om Duke op te voeden alsof het zijn eigen zoon was (uiteraard is de biologische vader ook gewoon in beeld en hebben we daar goed contact mee). Dat is een groeiproces maar verliep gemakkelijker dan gedacht. Wat we wel al heel snel ontdekte was dat we beiden een totaal andere opvoeding hadden genoten en zeker in het begin botste dat onwijs.

Zo zie ik mezelf als moeder
Ik denk dat ik een hele liefdevolle moeder ben die in staat is om objectief naar haar kinderen te blijven kijken. Ik geloof oprecht dat een nuchtere houding t.o.v. mijn kinderen bijdraagt aan een hun realistische zelfbeeld en visie op de wereld. Ik ben niet het type moeder dat van de daken schreeuwt hoe geweldig mijn kinderen wel niet zijn, en vind het belangrijk om ook in mijn opvoeding met beiden benen op de grond te blijven staan. Misschien is mijn ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ gehalte vrij hoog.
Wat voor mij heel belangrijk is, is de open en eerlijke verstandshouding met mijn jongens. Ik geloof niet dat autoritair gezag oprecht respect afdwingt, en ga liever de conversatie aan om elkaar beter te (leren) begrijpen en elkaar nieuwe dingen te leren. Het is niet zo dat ik als moeder onschendbaar ben, want ook ik maak fouten en op zo’n moment waardeer ik het alleen maar als één van de jongens zegt: “Mama, ik vind het heel lastig om mijn kamer op te ruimen als het zo’n zooi is. Nu wordt je heel erg boos op me, maar de vorige keer heb je me even geholpen en dat vind ik het veel makkelijker”. Ik vind zulke feedback heel fijn en stelt me soms in de gelegenheid om mijn boze blik te verruilen voor een positief leermoment voor beiden. Ik schroom ook niet om mijn kids excuses aan te bieden als ik in een vermoeide bui eens wat kribbiger doe dan wenselijk.

Eerlijkheid duurt het langste
Ik merk dat mijn jongens nooit bang zijn voor mijn reactie en het ook eerlijk durven te vertellen als ze iets stoms hebben gedaan. Het is iets dat ik van huis uit ook altijd met mijn moeder heb gedeeld, en ik hoop dat we dat ook in de puberteit en op volwassen leeftijd vast kunnen houden. Ik heb liever dat ze gewoon opbellen met “Mam ik ben stom geweest en heb drugs gebruikt” zodat ik ze kan helpen, dan dat ze uit angst voor mijn reactie niet bellen en ergens buiten hun roes uitslapen met alle risico’s van dien. Rogier zou vroeger hebben gezegd: Wie stom is geweest moet op de blaren gaan zitten, maar deelt inmiddels gelukkig steeds meer mijn mening. :p

If dad cannot fix it, nobody will fix it
Rogier heeft van huis uit een meer autoritaire opvoeding genoten en vond mij zeker in het begin meestal te lief en zachtaardig voor onze jongens. Rogier heeft wat minder geduld en wil niet onnodig tijd verdoen aan slap geouwehoer en discussies. Hij is strenger en consequenter dan mij en hoewel hij er zelf ook steeds soepeler in wordt hebben de jongens echt ontzag voor papa. “We kunnen maar beter luisteren naar mam, want als pap zich ermee gaat bemoeien...” #lol. Ze weten Ro altijd te vinden voor de echte mannendingen zoals gamen, voetbal of advies rond dat pesterijtje op school. En Duke gaat met zijn huiswerk het liefst naast Ro zitten omdat die het veel beter uitlegt hahaha. Wat ik zelf ook wel heel mooi vind is dat ze beiden zeggen: Met papa in de buurt zijn we altijd veilig mam. Hij vervuld voor hun echt een soort heldenrol: If dad cannot fix it, nobody will fix it.

Best in balans
Ik denk dat we beiden een realistisch verwachtingspatroon hebben voor de toekomst en elkaar eigenlijk prima aanvullen. We hebben een heel stabiel fundament voor de jongens gecreëerd, en ze weten denk ik precies wat ze aan ons hebben en wat ze al zelf kunnen. Als de één ziek is, neemt de ander de zorgtaken probleemloos over en als er zorgen zijn rond bijv. School of gezondheid dan lossen we dat altijd samen op met de neuzen in de dezelfde richting. Gevoelsmatig zijn we dus best in balans, en laten we eerlijk zijn: In het volwassen leven is ook geen mens hetzelfde en moet je ook met verschillende karakters en methodieken leren dealen.

En nu ben ik benieuwd, wat voor ouders zijn jullie?
Hoe zou je jezelf (later) omschrijven als ouder? En lig jij op één lijn met je partner als het om jullie kinderen gaat? Laat hieronder een reactie achter!

Liefs,
elouise

Leave a reply